ਅਸ਼ਟੰਗ ਯੋਗ ਕੀ ਹੈ?

ਅਸ਼ਟੰਗ ਯੋਗਾ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਪਤੰਜਲੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਚਿਤਾਵ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਰੋਕਥਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਯੋਗਾ (ਯੋਗਸੰਤਵਰਤੀ) ਹੈ. ਇਸਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਕੁਝ ਉਪਾਅ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਅੰਗਸ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਅੱਠ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਅਸ਼ਟੰਗ ਯੋਗ ਦੇ ਤਹਿਤ ਪਹਿਲੇ ਪੰਜ ਅੰਗ (ਯਾਮ, ਨਿਯਮ, ਆਸਣ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਹਾਰਾ)।

ਯਾਮਾ,
ਨਿਯਮ,
ਆਸਣ,
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਅਤੇ
ਕdraਵਾਉਣਾ
'ਬਾਹਰ' ਅਤੇ

ਬਾਕੀ ਤਿੰਨ ਅੰਗ (ਧਾਰਣਾ, ਧਿਆਨ, ਸਮਾਧੀ) ‘ਨੇੜਤਾ’ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।

ਇੱਕ ਧਾਰਨਾ,
ਦੇਖਭਾਲ,
ਸਮਾਧੀ
ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਅੰਤਰਮੁਖੀ ਅਭਿਆਸ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਉਦੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਰੂਹਾਨੀ ਅਭਿਆਸ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ‘ਯਾਮ’ ਅਤੇ ‘ਨਿਆਮ’ ਅਸਲ ਵਿਚ ਨਰਮਾਈ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਹਨ।

ਯਾਮ ਦਾ ਅਰਥ ਸੰਜਮ ਹੈ ਜੋ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ:

(ਏ) ਅਹਿੰਸਾ,
(ਅ) ਸੱਚ,
(ਸੀ) ਅਸਟਿਆ (ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਭਾਵ, ਕਿਸੇ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਪਦਾਰਥ ਲਈ ਸਪ੍ਰਸ ਰੱਖਣਾ ਨਹੀਂ),.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਥੇ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਵੀ ਹਨ: ਸ਼ੌਕ, ਸੰਤੋਸ਼, ਤਪਾ, ਸਵੱਧਿਆ (ਮੋਕਸ਼ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਪੈਰੋਕਾਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਣਵ ਦਾ ਜਾਪ) ਅਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਣਿधान (ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਮਰਪਣ)। ਆਸਣ ਬੈਠਣ ਦੀ ਕਿਸਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਸਥਿਰ ਸੁਖਮਸਨਮ), ਜੋ ਅਨੈਤਿਕਤਾ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਹੈ. ਪ੍ਰਣਯਾਮ ਆਸਣ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਦੀ ਗਤੀ ਦੇ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ. ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਕੱlingਣਾ ਅਤੇ ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਕੱਣ ਨੂੰ ਐਕਸੈਸਲੇਸ਼ਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ. ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਪ੍ਰਣਾਸ੍ਤ੍ਯੈਯਰ੍ਥਾ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਹੈ. ਇਸ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਸਥਿਰਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਧਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਅਖੀਰਲੇ ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਰੂਹਾਨੀ ਅਭਿਆਸ ਹਨ. ਪ੍ਰਮਾਸਤ੍ਰਯ ਅਤੇ ਮਨ: ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਹਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਮਨ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਭਾਵਨਾ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਤੌਰ' ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੰਦਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਬਾਹਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਚਲੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਤਰਮੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ. ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਹਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਪ੍ਰਤੀ = ਪ੍ਰਤੀਕੂਲ, ਖੁਰਾਕ = ਵ੍ਰਿਤੀ).

ਹੁਣ ਮਨ ਦੀ ਐਕਸਟਰੋਵਰਟਿਡ ਗਤੀ ਰੱਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤਰਜੁਦਾ ਹੋ ਕੇ ਸਥਿਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਇਸ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਮੁ stateਲੇ ਰਾਜ ਦਾ ਨਾਮ ਧਰਨਾ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਿੱਸੇ (ਜਿਵੇਂ ਦਿਲ ਵਿਚ, ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ 'ਤੇ) ਜਾਂ ਬਾਹਰੀ ਪਦਾਰਥ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਆਦਿ) ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ, ਨੂੰ ਧਰਨਾ (ਦੇਸ਼ਬੰਦ ਗਤਨਾਸਯ ਧਾਰਨਾ; ਯੋਗਸੂਤਰ 1. 3.) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਧਿਆਨ ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ. ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਸਤੂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਏਕਾਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਇਸ ਨੂੰ ‘ਅਭਿਆਸ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਾਰਨਾ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੋਵਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿਚ, ਬਿਰਤੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਪਰ ਫਰਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਧਾਰਣਾ ਵਿਚ ਇਕ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਵਿਵੇਕ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਵਿਗਾੜ ਨਹੀਂ. ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਪਰਿਪੱਕਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਸਮਾਧੀ ਹੈ. ਮਨ ਟੇਕਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਰੂਪ ਜ਼ੀਰੋ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਕੋ ਇਕ ਪਰਸੰਨਤਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਅਖੀਰਲੇ ਤਿੰਨ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹਕ ਨਾਮ 'ਸਨਯਮ' ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸਿਆਣਪ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ. ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਥੇ ਪ੍ਰੱਗਿਆ ਦਾ ਉਭਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਯੋਗਾ ਦਾ ਅੰਤਮ ਟੀਚਾ ਹੈ.