ਯਾਮਾ ਯੋਗਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਹੈ

ਇਹ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਯਕੀਨਨ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮੁ natureਲਾ ਸੁਭਾਅ ਵੀ ਹੈ. ਯਮ ਦੁਆਰਾ ਮਨ ਨੂੰ ਮਜਬੂਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਮਾਨਸਿਕ ਤਾਕਤ ਵੱਧਦੀ ਹੈ. ਇਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵੱਲ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ.

ਇੱਥੇ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਯਮ ਹਨ - (1) ਅਹਿੰਸਾ, (2) ਸੱਤਿਆ, (3) ਅਸਟਯਾ, (4) ਬ੍ਰਹਮਾਚਾਰੀਆ ਅਤੇ (5) ਅਪਰਿਗ੍ਰਹਿ

(1) ਅਹਿੰਸਾ: 'ਆਤਮ ਸਰਭਵਤੇਸ਼ੁ' - ਭਾਵ, ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨਾ ਅਹਿੰਸਾ ਹੈ। ਦਿਮਾਗ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਹਿੰਸਾ ਨਾ ਕਰਨਾ ਅਹਿੰਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਹਿੰਸਾ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵਿਆਪਕ ਅਰਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਅਨਿਆਂ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਹਿੰਸਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਇੱਕ ਜੁਰਮ ਹੈ। ਕ੍ਰੋਧ, ਲੋਭ, ਮੋਹ, ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣਾ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਸੀਹੇ ਦੇਣਾ ਆਦਿ ਸਭ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹਿੰਸਾ ਹਨ
ਅਹਿੰਸਕ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ.

(2) ਸੱਚ: ਸੱਚ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ. ਸੱਚ ਸੱਤ ਅਤੇ ਤੱਤ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਇਹ ਅਤੇ ਉਹ - ਭਾਵ, ਇਹ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚਾਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕ ਪਾਸੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਕ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣਾ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਡਰ ਵੀ ਸਹੀ ਹੈ.

ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਲਾਜ਼ੀਕਲ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ. ਲਾਜ਼ੀਕਲ ਬੁੱਧੀ ਉਲਝਣ ਅਤੇ ਟਕਰਾਅ ਦੇ ਅਲੋਪ ਹੋਣ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ. ਭੁਲੇਖਾ ਅਤੇ ਦਵੰਦ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਕਿਰਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ ਨਾਲ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

()) ਅਸਤੀਆ: ਇਸਨੂੰ ਆਚਾਰੀਆ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵ ਚੋਰੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਚੋਰੀ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ। ਪੈਸਾ, ਜ਼ਮੀਨ, ਜਾਇਦਾਦ, womenਰਤਾਂ, ਵਿਦਿਆ, ਆਦਿ ਲੈਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ, ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ ਜਿਹੜੀ ਆਪਣੇ ਖੁਦ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਨਹੀਂ ਗਈ ਸੀ ਜਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਭੇਟ ਜਾਂ ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਗੈਰ-ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੈ. ਇਸ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਮਨ 'ਤੇ ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਮਾਨਸਿਕ ਤਰੱਕੀ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ. ਮਨ ਰੋਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

()) ਬ੍ਰਹਮਾਚਾਰੀਆ: ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਵੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੁਪਤੰਤਰਾਂ' ਤੇ ਸੰਜਮ ਰੱਖਣਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾਚਾਰੀ ਦਾ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਰਥ ਹੈ ਉਸ ਬ੍ਰਹਿਮਾ ਨੂੰ ਚਰਾਉਣਾ ਜਾਂ ਚਰਾਉਣਾ. ਭਾਵ, ਰਮਨਾ ਆਪਣੇ ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾਚਾਰੀਆ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਜਮ ਦਾ ਪਰਹੇਜ ਹੈ।

()) ਅਪਰਿਗ੍ਰਾ: ਇਸ ਨੂੰ ਅਨਾਸਕਤੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵ, ਕਿਸੇ ਵਿਚਾਰ, ਵਸਤੂ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਾ ਰੱਖਣਾ ਆਦਿਗ੍ਰਹਿ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਰੁਝਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਰਥਹੀਣ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ. ਇਹ ਮਨ ਵਿਚ ਸੁੰਗੜਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ. ਇਹ ਦਾਅਵੇਦਾਰੀ ਜਾਂ ਦੁਰਾਚਾਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ. ਆਦਤਾਂ ਵੀ ਲਗਾਵ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ. ਇਸ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਨੂੰ ਮਨ, ਤੱਤ ਅਤੇ ਕਾਰਜ ਤੋਂ ਤਿਆਗਣ ਲਈ ਵਰਣਨਯੋਗ ਬਣਨਾ ਹੈ.

ਉਪਰੋਕਤ ਪੰਜਾਂ ਨੂੰ 'ਯਾਮ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਸ਼ਟੰਗ ਯੋਗ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੜਾਅ ਹੈ. ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ explainedੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਯੋਗਾ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਮੰਨਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਕੂਲ ਦੇ ਦਾਖਲੇ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਵਰਗਾ ਹੈ. ਯਕੀਨਨ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਮਰ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਹਿ ਕੇ ਆਪਣਾ ਕੁਦਰਤੀ ਸੁਭਾਅ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਹੈ.